Love is not....

Αγάπη είναι… χμμ ναι. Βαρετό…Έχουν γραφτεί άλλωστε εκατομμύρια  λέξεις για αυτό. Εγώ θα σου πώ κάτι άλλο. Όχι τι είναι αγάπη, αλλά τι ΔΕΝ είναι. Έχει περισσότερο ενδιαφέρον γιατί και το κόστος του μισαντερστάντινγκ είναι μεγάλο.

Και το έχω το θεματάκι. Το κρατάω γερά. Άκου που σου λέω, γράφω και βιβλίο άμα θέλεις όχι απλά ένα στάτους.

Αγάπη καλέ μου, δεν είναι να προσπαθείς να κάνεις τον άλλο όπως εσύ φαντάζεσαι ότι θα σου ταίριαζε καλύτερα. Τον γνώρισες με μια προσωπικότητα δική του, προφανώς πέρα από έναν ωραίο κώλο ή δυο βυζιά είχε και κάτι άλλο που σε οδήγησε να περάσεις και δεύτερη και τρίτη και ….νιοστη μέρα μαζί της και νύχτα. Έτσι δεν είναι?

Αγάπη δεν είναι να θυμάσαι τι δίνεις. Δίνεις και ξεχνάς. Μοιράζεσαι. Αν κρατάς τεφτέρι είναι συναλλαγή. Εμπορική καθαρά.

Αγάπη δεν είναι να ισοπεδώνεις τον άλλο. Ακόμα και αν έχει κάνει κάτι κατακριτέο φροντίζεις να το καταλάβει χωρίς να τον διαλύσεις.

Αγάπη δεν είναι να πετάς χολή όταν και όποτε σου έρχεται. Ποτέ για την ακρίβεια. Και αν γίνει πάνω σε μεγάλα νεύρα , υπάρχει και άλλη μια πολύ δύσκολη λεξούλα που λέγεται συγνώμη. Καλό θα ήταν βέβαια να μην χρειαστεί να φτάσεις εκεί.

Αγάπη δεν είναι να χρειάζεται ο άνθρωπος απέναντι να λέει πολλά. Πρέπει να καταλαβαίνεις τα μάτια, το σπάσιμο της φωνής, τον κόμπο στον λαιμό που προσπαθεί να καταπιεί.

Αγάπη δεν είναι να θέλεις να βλέπεις τον άλλον να κλαίει για σένα. Αν θές όπως και δήποτε να χύσει δάκρυα για σένα κάνε να είναι από χαρά και μόνο. Αυτό λέγεται και μαγκιά.

Αγάπη δεν είναι να λείπεις όταν σε έχει ανάγκη , ακόμα και αν ισχυρίζεται το αντίθετο.

Αγάπη δεν είναι να τρώγεσαι συνεχώς με τα ρούχα σου για καυγά

Αγάπη δεν είναι να ψάχνεις συνεχώς να βρεις κάτι να τον πικάρεις

Αγάπη δεν είναι να χαλάς όλες τις ωραίες στιγμές που είστε μαζί χωρίς λόγο

Αγάπη δεν είναι να σκέφτεσαι πρώτα πάντα τον εαυτό σου…

Αγάπη δεν είναι να μην σέβεσαι τις φοβίες και ανασφάλειές του…

Αγάπη δεν είναι να τον υπονομεύεις και να κατακρίνεις όλες τις επιλογές του. Και συ επιλογή του είσαι, ξέχασες?

Αγάπη δεν είναι να μην ξέρεις τι θέλει από εσένα

Αγάπη δεν είναι να ζητάς συνέχεια

Αγάπη δεν είναι να μην θέλεις να έχει κανέναν άλλο δίπλα του , οικογένεια, φίλους παρά να γίνει ο δορυφόρος σου. Γιατί αν αρχίσει και σε ζαλίζει αυτή η περιστροφή , τότε θα καταλήξει μετεωρίτης σε ελεύθερη πτώση.

Αγάπη δεν είναι να του κρύβεις τα θέλω σου και μετά να τον καταδικάζεις επειδή δεν τα βρήκε.

Αγάπη δεν είναι να ξεστομίζεις λόγια που δεν μπορείς να τα πάρεις πίσω

Αγάπη δεν είναι να μην την σέβεσαι.

Αγάπη δεν είναι να μην πονάς βαθιά με ότι πονάει και αυτή.

Αγάπη δεν είναι να μην την ακούς όταν σου μιλάει, ακόμα και όταν είναι ψίθυρος οι σκέψεις της

Αγάπη δεν είναι πολλά ακόμα, αλλά ποτέ δεν θα τα μάθεις από εμένα. Θα τα μάθεις από τις στιγμές που θα ζήσεις στο μέλλον. Αλλά πρόσεχε βρίσκεσαι σε λάθος δρόμο. Αν δεν αρχίσεις να σβήνεις την παραπάνω λίστα αλλά αντιθέτως την μεγαλώνεις τότες πραγματικά δεν θα μάθεις ποτέ το καλύτερο. Τι ΕΙΝΑΙ αγάπη. Και είναι κάτι πολύ διαφορετικό, απλό και όμορφο από αυτό που έχεις στο μυαλό σου.

Λαχταρώ

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου.
Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,
Και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μ” αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,
Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,
Και να σου φιλάω τα πόδια σου,
Και να σου κρατάω το χέρι σου,
Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,
Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου, και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,
Και να γελάω με την παράνοια σου,
Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς,και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες,και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι,
και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,
Και να σ” αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,
Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,
Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,
Και να μη γελάω με τα αστεία σου, και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ” αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.
Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου.
Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,
Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,
Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,
Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,
Και νάμαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,
Και νάμαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
Και να παρακαλάω να σ” ήξερα μια ζωή.
Και ν” ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,
Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και τόνα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,
Και να σ” αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,
Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,
Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,
Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,
Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου, και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,
Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,
Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,
Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες, και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,
Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς,
Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,
Και ν” αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ” το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,
Και ν” αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ” αγαπούσε,
Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
Και να σ” αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,
Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,
Και να μη σ” αφήνω να σηκωθείς απ” το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,
Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω,
Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι,
Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,
Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδειος χωρίς εσένα,
Και να θέλω ότι θέλεις,
Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής,
Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο
Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω
Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ” ζωή σου,
Και να ξεχνάω ποιος είμαι,
Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακάθεκτο
Τον ακατάλυτο
Τον ακατάσβεστο
Τον μεταρσιωτικό
Τον ψυχαναλυτικό
Τον άνευ όρων τον τα πάντα πληρούντα, τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,
ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

 Sarah Kane

" it takes a big man to wear big boots" (δυο χρόνια πριν...)

Ήσουν λίγος. Μικρός, τοσοδούλης, τίποτας! Και το ήξερες από την πρώτη στιγμή. Ω ναι το ήξερες και το είχες πει πολλές φορές. Τι θέλει αυτό το μωρό μαζί μου? Έτσι δεν έλεγες? Και γω έκανα τον μαλάκα. Γιατί ήμουν μαλάκας. Γιατί και εγώ ήξερα από την πρώτη στιγμή αλλά και σε αυτή την περίπτωση όπως σε κάθε προηγούμενη το πείσμα μου και η ξεροκεφαλιά έγιναν οδηγοί. Και ποιο το αποτέλεσμα? Ένα χρόνο και κάτι λίγο μετά, να σκέφτομαι μόνο πως απλά έχασα έναν χρόνο. Όχι τον άφησα και πέρασε, τον έπαιξα και τον έχασα. Και αυτό πονάει περισσότερο. Γιατί αφήνει μόνο τα απόνερα. Οτιδήποτε καλό μπορεί να συνέβη έφυγε, το πήρε ο αφρός. Έμεινε η λάσπη.

Ετσι νιώθω και γω τώρα. Βρώμικη. Με βρώμισες με λέρωσες με κακές σκέψεις, συνήθειες, πιστεύω, που δεν τα ήξερα πριν σε γνωρίσω. Και για πολύ καιρό πάλευα να εξηγήσω και να απαντήσω σε πάρα πολλά γιατί. Αλλά τώρα αρχίζω να βρίσκω τις σωστές απαντήσεις.

Γιατί δεν αντέχεις την πραγματικότητα. Γιατί έχεις μάθει να ζεις σε μια ονειροπαγίδα. Γιατί δεν έχεις κάνει τίποτα αληθινό και δεν έχεις επιρροή από τίποτα πραγματικό. Όλα όσα έχεις ζήσει μέχρι τώρα είναι βίρτσουαλ. Μιλάς εσύ για σχέσεις όταν όλες οι προηγούμενες ήταν μέσα από έναν υπολογιστή. Μιλάς για ευθύνες όταν δεν έχεις πάρει καμιά υπεύθυνη απόφαση στη ζωή σου. Μιλάς για θέλω όταν τα θέλω σου και τα πρέπει σου τα διαμόρφωναν σε όλη σου τη ζωή άλλοι. Τι να μου πεις εσύ εμένα ρε ανθρωπάκι. Μια ζωή παλεύω με θηρία μόνη μου. Και ναι, έχω χάσει πολλές μάχες. Αλλά έχω κερδίσει κιόλας και αυτά είναι στο βάθρο μου και τα καμαρώνω. Και είμαι περήφανη για αυτά. Μικρά και μεγάλα. Εσύ αλήθεια για ποιο πράγμα στη ζωή σου είσαι περήφανος? Θες να σου πω? Ήσουν για μένα. Αλλά με έχασες. Δεν κατάφερες να με κρατήσεις ακόμα και όταν σου είχα δοθεί χωρίς όρους. Όλη δική σου. Θυμάσαι? Θυμάσαι τι έκανες?  Σκατά τα έκανες πάλι. Καταλήγω πως έχεις δυσανεξία στην αγάπη, στην συντροφικότητα ,στην σχέση χωρίς αφαίμαξη. Μπορείς να αντέξεις μόνο όσους-ες θέλουν να σε ξεζουμίσουν. Θέλουν κάτι από σένα. Αν θέλουν απλά εσένα είναι ανυπόφορο. Δεν είναι? Και εκεί τι κάνεις? Αντιδράς! Γιατί δεν θέλεις να νιώθεις τι? Αυτό δεν μπορώ ακόμα να το εξηγήσω.

Ίσως έχει να κάνει με το γεγονός πως είσαι άφραγκος και νιώθεις πως  προσφέροντας πάσης φύσεως υπηρεσίες αντισταθμίζεις  την οικονομική σου αφάνεια. Αλλά φιλαράκι να σου πω κάτι? Δεν παίζεται έτσι το παιχνίδι. Αν δεν έχεις δεν πουλάς μούρη, πουλάς αέρα κοπανιστό και ξιπασιά. Γιατί ξιπασιά είναι να ζητάς από γκόμενα να σε συνοδεύει από δω και από εκεί για να την μοστράρεις στους φίλους σου και να της ζητάς από πάνω να πληρώνει και το ποτό της ή την μπύρα της. Πέρα από την βενζίνη. Έχεις? Πληρώνεις. Δεν έχεις? Δεν ζητάς. Απλά πράγματα. Σταράτα. Και βγάζεις τον σκασμό για τους πρώην που πληρώνανε. Ναι ! Αυτοί ήταν αλλιώς. Σου έλεγαν , θες να βγούμε για φαγητό έξω? Σου έκαναν το τραπέζι. Δεν σου έλεγαν περίμενε με στο βουνό να έρθω για να φάμε σουβλάκια στο παγκάκι και σε άφηναν μισή ώρα να περιμένεις και να πληρώσεις και τα σουβλάκια από πάνω. Ξεφτίλα. Όχι δική σου. Δική μου πρώτα, που το ανέχτηκα στα 38 μου. Φτού μου και ποτέ ξανά.

Να είσαι καλά λοιπόν, όπου και αν είσαι , ότι και αν κάνεις και φρόντισε απλά να ζήσεις κάτι αληθινό και στο μέλλον. Αλλά πολύ φοβάμαι πως το μέλλον σου είναι ήδη προδιαγεγραμμένο...Απο τους άλλους ;)

Τελικά άξιζε?

 

Bury all your secrets in my skin.
Come away with innocence, and leave me with my sins.
The air around me still feels like a cage
And love is just a camouflage for what resembles rage again...

So if you love me, let me go.
And run away before I know.
My heart is just too dark to care.
I can't destroy what isn't there.

Deliver me into my Fate -
If I'm alone I cannot hate
I don't deserve to have you...
Ooh, my smile was taken long ago,
If I can change I hope I never know.

I still press your letters to my lips
And cherish them in parts of me that savor every kiss.
I couldn't face a life without your light,
But all of that was ripped apart, when you refused to fight.

So save your breath, I will not care.
I think I made it very clear.
You couldn't hate enough to love.
Is that supposed to be enough?

I only wish you weren't my friend.
Then I could hurt you in the end.
I never claimed to be a Saint...
Ooh, my own was banished long ago,
It took the Death of Hope to let you go

So break yourself against my stones
And spit your pity in my soul.
You never needed any help...
You sold me out to save yourself...

And I won't listen to your shame.
You ran away, you're all the same.
Angels lie to keep control...
Ooh, my love was punished long ago,
If you still care, don't ever let me know...
If you still care, don't ever let me know...

Προφανώς δεν κατάλαβες τίποτα απ όσα σου είπα σήμερα.... Αν είχες πάρει έστω και την παραμικρή μυρωδιά δεν θα μου έστελνες αυτά τα ηλίθια μηνύματα πως ότι ανεβάζω δεν είναι για σένα. Ρε βλάκα στο είπα ξεκάθαρα. Δεν υπήρχε τίποτε άλλο στην ζωή μου, την σκέψη μου την αγκαλιά μου εκτός απο εσένα. Είχα εσένα και δεν είχα ανάγκη τίποτε άλλο. Γιαυτό και δεν πρόκειται να σου συγχωρήσω ότι έκανες. Γιατί με άφησες άδεια, μισή, διαλυμένη...

Οτι και να κάνεις τώρα, το βλέμμα παραμένει θολό. Σε βλέπω και σπάει άλλο ένα κομμάτι που δεν είχε γίνει θρύψαλα. Οτι και αν μου λές , ότι και αν μου γράφεις δεν μπορώ να σβήσω απο το μυαλό μου το βλέμμα που είχες τότε...Αυτό το παγωμένο μαύρο σκληρό βλέμμα σου... Ανοίγω τα μάτια μου και δεν σβήνει η εικόνα του. Με τρόμαξες πολύ. Με έσβησες. Με μηδένισες. Μου γκρέμισες ακόμα και αυτόν το θολό χαλασμένο καθρέφτη που προσπαθούσα να δω τον εαυτό μου. Μου είπες πως και αυτός ακόμα ένα ψεύτικο είδωλο έδειχνε. Με άφησες πιο χαμένη απ ότι με είχες βρει.

  Τώρα με τρομάζει... Με φοβίζει η ιδέα και μόνο να ξαναείμαστε μαζί. Δεν μπορώ να είμαι μαζί σου. Λές πως θές να προσπαθήσεις να με φτιάξεις...Τι σου λέει πως φτιάχνομαι? Θα μπορούσε ένας βιαστής να κάνει το θύμα σου να τον ερωτευτεί? Έτσι νιώθω. Και το χειρότερο είναι πως δεν μπορώ να σταματήσω να σε σκέφτομαι να μου λείπεις να σε μυρίζω παντού να νιώθω την ζέστη του κορμιού σου. Και πονάω πολύ να ξέρεις. Αλλά δεν την παλεύω άλλο. Δεν την παλεύω μαζί σου. Δεν σε καταλαβαίνω και στο είπα. Πως μπορείς να φέρεσαι έτσι σε έναν άνθρωπο που λες ότι αγαπάς? Και τι σου έκανε τελικά για να αξίζει τέτοια συμπεριφορά? Για ποιο έγκλημα κατηγορήθηκε? Εχεις απαντήσεις? Αν ναι, δώστες στον εαυτό σου πρώτα ΄και κοίτα να φτιάξεις αυτόν. Εγώ θα προσπαθήσω μόνη μου αυτή τη φορά για όσο αντέξω...

Δεν απαντάω στα μηνύματα σου και στα τηλέφωνα κλπ γιατί φοβάμαι τον εαυτό μου και την επιρροή που ασκείς πάνω μου. Και αυτό να ξέρεις μe πονάει. Οτι και να κάνω με πονάει. Ειδες τι κατάφερες? Άξιζε τον κόπο?

Fix you

When you try your best but you don't succeed
When you get what you want but no what you need
When you feel so tired but you can't sleep
Stuck in reverse

And the tears com streaming down your face
When you lose something you can't replace
When you love someone but it goes to waste
Could it be worse?

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you

And high up above or down below
When you're too in love to let it go
But if you never try you'll never know
Just what you're worth

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you

Tears stream down your face
When you lose something you cannot replace
Tears stream down your face
And I

Tears stream down your face
I promise you I will learn from my mistakes
Tears stream down your face
And I

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you

Im fine...

Αρρώστια μου σ αγάπησα...

Πάει καιρός. Δεν ήθελα να γράψω, δεν είχα τι να γράψω. Ένιωθα ευτυχισμένη. Όταν νιώθεις ευτυχισμένος δεν σπαταλάς το χρόνο σου σε ένα πληκτρολόγιο. Τον χαίρεσαι μέχρι τελευταίο δευτερόλεπτο. Ακόμα και αν αυτό συμβαίνει μόνο με το μυαλό σου. Με τις εικόνες που φτιάχνει το μυαλό σου. Γιατί όταν είσαι ευτυχισμένος αυτό δουλεύει σε άλλους ρυθμούς. Το λένε και οι ειδικοί..Διαπρεπείς επιστήμονες όπως ο Γάλλος νευροφυσιολόγος Ζαν Ντιντιέ Βενσάν, υποστηρίζουν ότι όλα τα συναισθήματα εξαρτώνται από τις ποσότητες ορμονών που υπάρχουν κάθε στιγμή στον οργανισμό μας. Όταν ερωτευόμαστε , έχει αυξηθεί στον οργανισμό μας η ορμόνη Λουλιμπερίνη, που παράγει ο εγκέφαλος.(http://www.koutouzis.gr/ximikes.htm)

Και ο δικός μου φτωχός κατά τα λοιπά εγκέφαλος και αμφισβητημένος και ταλαιπωρημένος αρκετά κατάφερε να παράγει πολλή λουλιμπερίνη...και μου άρεσε...Άρχισα να βλέπω φως μες τη μαυρίλα, άρχισα να κάνω θετικές σκέψεις, άρχισα να άνοιγμα και να ελπίζω? Σε τι? Σε κάτι...Τρομερό? Άρχισα να ελπίζω σε κάτι θεωρητικό που δεν υπήρχε η παραμικρή απόδειξη οτι υφίσταται...Τόσο μεγάλη είναι η δύναμη του εγκεφάλου ρε φίλε...κάνει τα αδύνατα δυνατά και τα ανύπαρκτα αληθινά... 

 

πάντα συνήθιζα να λέω πως ένα σώμα είναι πολύ εύκολο να δοθεί, να παραδοθεί, να λατρευτεί... Βρές μου όμως αυτόν που θα μου γαμήσει τον εγκέφαλο...και αν τον βρεις βοήθα να μην είναι αρρώστια γιατί....

Παίζει περίεργα παιχνίδια με μένα το κάρμα μου. Δεν έχω καταλάβει ακόμα γιατί και πως αλλά, σταμάτησα να ψάχνω. Δεν έχω διαθεση να ψάξω γιατί αν ψάξω μπορεί και να βρώ, που ξέρεις? Και δεν είμαι σίγουρη αν θελω να βρω. Θέλω να παραδοθώ σε κάτι χωρίς τι πως και γιατί. Ετσι απλά επειδή αυτό το κάτι μπόρεσε και σφήνωσε παρασιτικά μέσα μου και άρχισε σιγά σιγά να απλώνεται να με καταλαμβάνει. Και έκανε καλή δουλειά δεν λέω. Προχώρησε πολύ γρήγορα. Κατέλαβε όργανα μου που έκαναν καταλυτική δουλειά στον οργανισμό μου. Άρχισε απο τα άκρα και εξαπλώθηκε προς τα πιο ζωτικά όπως είναι οι πνεύμονες,το συκώτι μέχρι που έφτασε στην καρδιά. Κατά καιρούς ένιωθα κάποιες ψιλοενοχλήσεις, έπαιρνα αντιβίωση, καταστελλόταν η εξάπλωση για λίγο αλλά αυτό επέστρεφε πολύ πιο δυναμικά και πεινασμένα στη συνέχεια. (Θα έχετε ακούσει περιπτώσεις που τα ποντίκια δαγκώνουν μέχρι και ανθρώπους Το σάλιο τους περιέχει μια αναισθητική ουσία και έτσι δεν αισθάνεται κανείς πόνο. ) Κάπως έτσι , δεν αισθανόμουν πόνο αλλά ευφορία... και το άφηνα, το ζητούσα, είχε γίνει κομμάτι δικό μου.

Αλλά όπως όλες οι αρρώστιες έτσι και η δική μου είναι ανελέητες, χωρίς οίκτο. Σκοπός τους είναι να καταλάβουν την καρδιά και να την τσακίσουν να ρουφήξουν κάθε σημάδι ζωής και όταν η αφαίμαξη ολοκληρωθεί πριν αφήσουν αυτό το άψυχο πλέον σώμα που δεν έχει να τους προσφέρει τίποτα άλλο να κάνουν και την κριτική τους...” Τελικά δεν άξιζε τον κόπο, ήταν μικρή καρδιά, με θέματα. Δεν είχε πολύ αίμα μέσα της , προφανώς της το είχαν πιει και άλλοι. Δεν βαριέσαι ένα λάθος ακόμα” ...

Γιατί νιώθω κάπως έτσι? Γιατί νιώθω τόσο άδεια? Γιατί έχω την εντύπωση πως ένα μεγάλο κομμάτι μου ,λείπει? Γιατί το άφησα να γίνει? Δεν είπα κάποια στιγμή πως πάνω απο όλα ΕΓΩ? . Θα προσέχω τον εαυτό μου και τους φίλους μου? Δεν θα αφήνω κανένα να παίξει μαζί μου? Γιατί δεν τήρησα λέξη? Γιατί καλά να πάθω. 

 

Γιατί κάρμα μου δεν με λυπάσαι? Πόσο ακόμα θέλεις να υποφέρω? Ποιο είναι το σημείο μηδέν? Είσαι σίγουρο πως δεν έχω κατασκηνώσει εκεί?

Πιστεύω στους ανθρώπους, πιστευω στον καθρέφτη των ματιών τους. Οταν λες πως αγαπάς κάποιον βασικό σου μέλημα είναι αυτός ο κάποιος να μην υποφέρει, πόσο μάλλον να τον κάνεις σκόπιμα να υποφέρει. Να λες λόγια που ξέρεις πως θα τον πληγώσουν, λόγια που ο ίδιος σου έχει εμπιστευτεί και αφορούν τις αδυναμίες του , τα λάθη του, τις φοβίες του, τις ανασφάλειες του... Αν φτάνεις σε σημείο να πατάς πάνω σε όλα αυτά και τον χτυπάς ανελέητα με τα όπλα που ο ίδιος σου έχει εμπιστευτεί...τότε είσαι κακός άνθρωπος και δεν αγάπησες ποτέ αυτόν που τώρα τσακίζεις, αγαπάς εσένα. Αγαπάς τον εαυτό που βγάζεις όταν ήσουν μαζί του. Αυτός θα σου λείψει. Ο διαφορετικός εαυτός σου...

Αχ μπαμπά μου πόσο μου λείπεις, πόσο ανάγκη έχω αυτή τη στιγμή να χαθώ στην αγκαλιά σου...

Οταν απ΄ το τίποτα τα παίρνεις όλα ...

Κάνε εσύ σχέδια, δώσε υποσχέσεις στον εαυτό σου και βγάλε πρόγραμμα... Σκίστα τώρα όλα, πάτα Delete, ρίξε και μια μούτζα στην μάπα σου και τράβα για ύπνο.  Ολα είναι σαν την φλόγα του σπίρτου. Ανάβουν για λίγο , φουντώνουν και σβήνουν. Αυτό είναι τα σχέδια και τα προγράμματα ζωής.  Τουλάχιστον εμένα δεν μου βγήκαν ποτέ. Ακριβώς το αντίθετο έγινε. Εκανα και έζησα ότι δεν προγραμμάτισα. Όλες τις φορές. Με χειρουργική ακρίβεια μάλιστα. Και πού κατέλειξα; Στο οτι κάποιος εκει πάνω κρατάει μια ξανθιά μινιατούρα στο χέρι και παίζει μαζί της σπάζοντας πλάκα. Τι είπες καλή μου; Πως δεν θέλεις  έρωτες –σχέσεις και παρόμοια ψυχοβγαλτικά γιατί είσαι ήδη ερείπιο απο μόνη σου; Πάρε να χεις. Πάρε και έρωτα, πάρε και σχέση , πάρε και αγάπη , πάρε και αγκαλιές πάρε, πάρε πάρε.... και μένεις μαλάκας. Και λές τι κάνω τώρα; Εγώ αλλιώς τα είχα στο μυαλό μου. Ναι αυτό το καμμένο, πλημμυρισμένο απο  μαυρίλα και απόγνωση μυαλό που είχε μείνει. Πως μπορείς να χειριστείς μια τέτοια κατάσταση στη φάση που είσαι. Και τί θέλει η αγάπη που σου ήρθε; Τι μπορείς να δώσεις εσύ; Αφού εσύ δεν αγαπάς τον εαυτό σου πρώτα απο όλα. Μπορείς να αγαπήσεις και να δώσεις σε έναν άλλο;...Και πάνω που πάς να κρυφτείς για να γλιτώσεις , πάρε και το κάτι παραπάνω. Και να ο νέος πανικός απο σένα...Βοήθειααααα, φωνάζεις είναι εδώ κάποιος που με αγαπάει και θέλει να με φροντίζει και να είναι μαζί μου και να ξυπνάει μαζί μου και να με χαζεύει και να με φιλάει με τις ώρες και να με ακούει και να καταλαβαίνει τα άγχη μου και τις φοβίες μου και να ανέχεται  τις γκρίνιες μου και να δίνει να δίνει να δίνει....

Και εσύ τι κάνεις; Χαλαρώνεις και τα δέχεσαι θα μου πεις. Αμ ναι αυτό λέει η λογική, αλλά εσύ και η λογική έχετε κοινό όσο  το ψάρεμα με την αστροναυτική...  Βασικά δεν ξέρεις. Δεν ξέρεις τι θα πει να σου δίνουν σημασία.  Μπορεί να είσαι στο κέντρο του σύμπαντος και παραταύτα να νιώθεις απελπιστικά μόνος. Να ζείς μες τα πλούτη και να νιώθεις απελπιστικά φτωχός, πεινασμένος και γυμνός. Να βρίσκεσαι μόνιμα ανάμεσα σε κόσμο ,φασαρία και φωνές και ο μυαλό σου να είναι βουβό. Να νομίζουν όλοι πως είσαι τοοοοοσοοοοο ευτυχισμένη και συ να κλαίς κάθε στιγμή που είσαι μόνη σου.  Η ευτυχία των άλλων είναι η δική σου κόλαση...

 Και έρχονται τα πάνω κάτω απο την μια στιγμή στην άλλη  και εκεί αναρωτιέσαι...Ξέρεις  τι είναι ευτυχία; Οταν απ  το τίποτα τα παίρνεις όλα . Αυτό ειναι... Αυτό είναι; Τόσο εύκολο; Και γιατί τόσο καιρό δεν το έκανα; Και γιατί τόσο καιρό δεν το είχα;  Και γιατί έχασα τόσο καιρό; Γιατί αυτός ο απο πάνω δεν ήθελε να παίξει μαζί μου νωρίτερα; Γιατί βρε χαζή, δεν ήσουν έτοιμη νωρίτερα. Γιατί νωρίτερα αυτό που πίστευες ήταν το «Κάτι να γυαλίζει
θέλεις πάντα κι ας θυμίζει ό,τι πιο θαμπό μαζί και σκοτεινό »...  Γιατί έτσι είχες πεισθεί πως θα ήσουν ευτυχισμένη. Οι αγκαλιές ήταν της φτήνιας. Τι να τα κάνεις ταα τζάμπα πράγματα εσύ; Πάρε τα ακριβά που δεν μπορεί να τα έχουν οι άλλες. Και άντε για ύπνο με τα καινούρια σου Μανόλο, βάλτα  στο μαξιλάρι δίπλα σου και να δεις τι ζεστασιά θα νιώσεις... Και το έκανες και ήσουν σίγουρη πως έτσι είναι η ευτυχία. Και ο καιρός περνούσε...

Οσπου στα ξαφνικά, έρχεται κάποιος και σου λέει: «Πες το ΝΑΙ ..κι άσε εδώ το ακριβό
το βραχιόλι σου στο κομοδίνο,των ματιών σου το μπλε να διαβώ κι όσα όνειρα θες , να σου δίνω!!!»

Και για πρώτη φορά μετά απο καιρό...είπες ηλίθια το ΝΑΙ!

 Ακούω με τρέλα :Της χάρας μαγαζί- Τρίφωνο

 
Την καρδιά μου θα κάνω χαλί
να σβηστεί ο μεγάλος καημός σου
είσαι άχνα από ένα φιλί
είναι θρόϊσμα το σ’ αγαπώ σου
και τη νύχτα που καιν οι ματιές
κι η κρυφή πεθυμιά με κυκλώνει
στο κορμί σου ν’ ανάβω φωτιές
μ’ ένα μου άγγιγμα που θα σε λιώνει

Τ’ ουρανού μου θα στείλω το φως
ν’ ανεβείς τη νυχτιά στο σκαλί μου
ήταν πόθος παλιός μου κρυφός
να σπαρτάραγες μ’ ένα φιλί μου.
Μη μου πεις, είναι αργά δεν μπορείς
η καρδιά σου πως είναι στ’ αγιάζι
φεύγει ο χρόνος δεν είναι νωρίς
και του έρωτα τ’ όχι κουράζει

Θα σου βρω της χαράς μαγαζί
να μου λες πόσα θέλεις χατίρια
θα τσουγκρίζουμε ώρες μαζί
της αγάπης γεμάτα ποτήρια,
κι όταν λες σ’ αγαπώ, με λυγμό
της ζωής μας να φεύγει το γκρίζο
με τα χείλη, γλυκά στο λαιμό,
το παλιό μου σημάδι ν’ αγγίζω

Είναι αργά δεν είν’ οι ώρες πολλές
μα στην μπόρα μη στέκεις , και στάζεις,
αφού θέλει η καρδιά σου, μου λες,
τι σε κάνει κι ακόμα διστάζεις.
Πες το ΝΑΙ ..κι άσε εδώ το ακριβό
το βραχιόλι σου στο κομοδίνο,
των ματιών σου το μπλε να διαβώ
κι όσα όνειρα θες , να σου δίνω!!!!!!!!!!