Δουλειά δεν είχε ο διάολος μαμούσε τα παιδιά του.

Την βρήκαμε τώρα την καραμέλα και την πιπιλάμε. Στάση εργασίας οι εργαζόμενοι στο Μετρο , Προαστιακό, Ησαπ γιατί ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ θέλουν να συμπαρασταθούν στους εκπαιδευτικούς. Ρε ουσττττ, λαμόγια του κερατά, αργοσχολα , αργόμισθα λαμόγια . Δεν ντρέπεστε και δεν σέβεστε κανένα. Αν είστε τόσο πονόψυχοι ρε , ελάτε να κάνετε συμπαράσταση σε μένα που δουλεύω... ρωτήσατε ρε τον εργαζόμενο? ρωτήσατε τον μαθητή, τον φοιτητή ,που πληρώνει τα κέρατά του σε ενοίκια, τι τραβάει για την μαλακία που σας δέρνει?Το βρήκαμε τώρα , βγαίνει ο κάθε παπαρας και ακολουθούν και τα ζωα απο πίσω. Αϊ σιχτιρ πια. Εμένα με ρώτησε κανείς πως θα πάω σπίτι μου? Με ρώτησε κανείς τι θα κάνω 3 ώρες στο κέντρο της Αθήνας?. Και στην τελική αν δεν σας αρέσει το δημόσιο που σας ταϊζει , κάντε τη για τον ιδιωτικό τομέα ή γίνετε ελεύθεροι επαγγελματίες αν έχετε τα κότσια. Αλλά δεν τα έχετε. Εκ του ασφαλούς τις κάνετε τις μαλακίες. Σε λάθος εποχή ζείτε και σε λάθος χώρα..Ξέρω τι σας χρειάζεται αλλά δεν ξέρω ποιος θα σας το δώσει.

Χα ή Ουφ?

1.Δουλειά η Ανεργία ?

2.Λίγη δουλειά η ασταμάτητο τρέξιμο?

3.Πολλά χρήματα ή Αρκετά χρήματα?

4. Χαρά ή θλίψη?

5. Για μένα ή για μας?

Συνοψίζοντας…

Πολλή δουλειά , πολλά χρήματα και καθόλου χρόνος με τον άνθρωπό σου ή

Λίγη δουλειά , καλά χρήματα και αρκετός χρόνος με τον άνθρωπό σου?

Και με το μέλλον τι γίνεται?

Δουλεύεις τώρα πολύ ελπίζοντας σε ένα καλύτερο αύριο (προσωπικό)?ή

δουλεύεις τώρα λίγο ελπίζοντας σε ένα καλύτερο αύριο (επαγγελματικό)?

Θα σκάσω. Διλλήματα και αποφάσεις που πρέπει να παρθούν…

Διάθεση και ψυχολογία στο ναδίρ. Η Τρίτη δεν είναι κίτρινη , κατάμαυρη είναι σαν τα ρούχα μου…

Εν τέλει δόξα το Θεό ή βοήθα Παναγιά?

Μέρες μου χρωματιστές....

Θα ήθελα να ζωγραφίσω τις μέρες με χρώματα. Ναι με χρώματα , ίσως τους έβαζα και μυρωδιές. Όχι αρώματα , μυρωδιές. Να την Δευτέρα ας πούμε , θα την χρωμάτιζα γκρίζα, μουντή, όπως είναι η σημερινή στην Αθήνα… Θα έβαζα μάλιστα λίγο περισσότερο γκρίζο και δεν θα το ανακάτευα καλά για να έχει και κάποιες άσπρες ή μαύρες πινελιές. Όπως η όψη των ανθρώπων που κυκλοφορούν στους δρόμους θα ήταν η Δευτέρα μου , χλωμή και σκυθρωπή. Όπως λέει και το τραγούδι «βουρκωμένη Δευτέρα». Και θα μύριζε, κλεισούρα, μούχλα ίσως όχι πολύ έντονα αλλά δεν θα ήταν ωραία η μυρωδιά της , θα προσπαθούσαν όλοι να την διώξουν από πάνω τους.

Την Τρίτη θα την έκανα, μάλλον Κίτρινη. Η Τρίτη θεωρώ πως είναι μια αδιάφορη μέρα. Μια μέρα που όλοι την μπερδεύουν. Άλλοι νομίζουν πως είναι ακόμα στην Δευτέρα , άλλοι πως έχει έρθει η Τετάρτη. Και η μυρωδιά της με προβληματίζει. Μάλλον θα ήταν άοσμη. Εντελώς απαρατήρητη θα περνούσε η Τρίτη.

Τετάρτη η οριακή. Βρίσκεται στην μέση της εργαζόμενης εβδομάδας. Μετά το μεσημέρι νιώθεις την Παρασκευή να σου ψιθυρίζει στ αυτί. Την Τετάρτη θα την χρωμάτιζα Πράσινη. Όχι κάνα ξεθωριασμένο πράσινο ούτε τίποτα λαχανί. Το πράσινο του πεύκου μάλλον. Και θα μύριζε και όμορφα , κάτι σαν το βρεγμένο χώμα ας πούμε. Ναι κάπως έτσι την φαντάζομαι την Τετάρτη.

Πάμε στην Πέμπτη. Χωρίς να μπορώ να εξηγήσω το γιατί, η Πέμπτη μου φαντάζει το ίδιο αδιάφορη με την Τρίτη αν και βρίσκεται μια ανάσα από την Παρασκευή. Ισως γιαυτό μάλλον , επειδή κανείς δεν την υπολογίζει. Την Πέμπτη , θα την έκανα μάλλον καφέ. Καφέ σοκολά ή ταμπά. Και θα

μύριζε λεμόνι. Γιατί? Έτσι.

Παρασκευή μμμμ!. Η πιο φωτεινή από όλες τις ημέρες ,να μην τα ξαναλέμε. Θα ήταν

Φούξια ένα έντονο χαρούμενο φούξια και θα μύριζε βανίλια. Αυτή την μεθυστική βανίλια που σου φέρνει στο μυαλό , από κουλουράκια μέχρι γυμνά ιδρωμένα κορμιά. Ναι η Παρασκευή δεν θαμπορούσε να μην έχει έντονη μυρωδιά….

Σάββατο. Από τις πιο μεγάλες εμπνεύσεις γενικώς..

Τραγούδια , ποιήματα, μουσικές και πόσα άλλα πράγματα

δεν δημιουργήθηκαν για να υμνήσουν αυτή την ημέρα. Το Σάββατο θα το χρωμάτιζα μπλε. Το μπλε της θάλασσας. Της ήρεμης θάλασσας. Και θα

μύριζε θάλασσα. Θα μύριζε αεράκι φρέσκο απαλλαγμένο από βαριές άλλες προσμίξεις.

Και τελευταία έμεινε η Κυριακή. Όχι η συννεφιασμένη Κυριακή του Τσιτσάνη.
Η δική μου Κυριακή η πορτοκαλί. Ναι πορτοκαλιά θα ήταν η Κυριακή μου, αισιόδοξη και ξεκούραστη. Το πορτοκαλί άλλωστε δεν ξεκουράζει και χαλαρώνει? . Έτσι λένε. Και θα μύριζε λουλούδια. Αγριολούλουδα. Και κυρίως λεβάντα άγρια.

Αυτός θα ήταν ο πίνακας που θα ήθελα να ζωγραφίσω. Τουλάχιστον έτσι τον σκέφτηκα σήμερα Δευτέρα που ο καιρός στην Αττική είναι βροχερός…

Τι δεν πρόβλεψε ο Δαρβίνος....

Άντε μπας και χαμογελάσουμε Δευτεριάτικα. Καλή εβδομάδα....

και πάντα την πληρώνουν τα παιδιά....

Μόλις γυρίσαμε σπίτι. Έξω βρέχει απίστευτα . Στο τσακ το γλιτώσαμε το σαββατιάτικο ντουσάκι, φύγαμε γρήγορα. Μετά από σχεδόν δυο μήνες ανθρώπινης διατροφής είπαμε σήμερα να κάνουμε μια κτηνωδία. Πήγαμε στο αγαπημένο μας μεζεδοπωλείο. Στη θάλασσα. Οι σερβιτόροι όπως πάντα μας υποδέχθηκαν με γέλια και σχόλια για την εμφανή αλλαγή στην εμφάνιση μας. Όλα καλά ως εδώ. Ώσπου ο Α. κάθισε μαζί μας. Τι γίνεται πως πήγε το καλοκαίρι?

Αφήστε ρε παιδιά , το διαλύουνε το μαγαζί.

Μα γιατί? Πάει πολύ καλά έτσι δεν είναι? ,

Βρε αυτό καλά πάει είναι χρυσωρυχείο αλλά αυτοί δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους . Ο ένας τζογαδόρος , ο άλλος άσχετος.

Και τώρα τι?

Κανείς δεν ξέρει.

Εσείς τι θα κάνετε?

Οι μισοί έφυγαν , οι άλλοι μισοί θα φύγουν.

Εσύ?

Εγώ κουράστηκα. Δεν αντέχω πια. Έξι χρόνια.Έδωσα και εδώ τον καλύτερο μου εαυτό για να έρθουν δύο άσχετοι να μου τα διαλύσουν όλα. Δεν ξέρω τι θα κάνω. Δεν είμαι και πιτσιρικάς πια . Θα δούμε.

Μαυρίσαμε. Κρίμα. Είναι κάτι πολύ όμορφο, ζεστό , οικογενειακό. Αυτό το διαζύγιο ήρθε πολύ ξαφνικά, απότομα. Και ως συνήθως την πληρώνουν τα παιδιά. Και μετά έχεις τους δασκάλους να σου λένε πως δε είναι ευχαριστημένοι….

το έκοψα σήμερα απο τον κήπο μου....

και με έκανε ευτυχισμένη!!!

τεστάκι κάνω ...

για να δώ πως στα κομμάτια ανεβάζω βίντεο στο μπλογκ