
Πριν λίγες μέρες "κληρονομήσαμε" δυο καναρίνια , τα οποία όπως διαπίστωσα όταν ακούν στην τηλεόραση μουσική από διαφημίσεις κελαηδούν μοναδικά. Συνεπώς η τηλεόραση παραμένει ανοιχτή ακόμα και όταν δεν παρακολουθώ. Σήμερα την είχα στο μεγκα και χωρίς να το θέλω έριχνα κλεφτές ματιές και γελούσα μόνη μου με τις 7 θανάσιμες πεθερές. Δεν είχε τύχει να την παρακολουθήσω ποτέ αυτή την σειρά και ομολογώ πως γέλασα πολύ με την Μανιάτισσα πεθερά.
Κάποτε, είχα και εγώ πεθερά για κάμποσα χρόνια που ήμουν αρραβωνιασμένη. Δεν ήταν Μανιάτισσα αλλά δεν διέφερε και πολύ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ δυο ατάκες που μου είχε πει. Η μια ήταν "τα δόντια είναι δικά σου?¨ και είχα μείνει εντελώς μαλάκας και η δεύτερη "σου βρήκα καταπληκτικό νυφικό" Το οποίο και της είπα να φορέσει μόνη της γιατί εγώ την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια.
Δεν ξέρω αν είναι όλες οι πεθερές έτσι, σκύλες δηλαδή , αλλά δεν πιστεύω πως είναι εντελώς άστοχα και άδικα όλα αυτά που λέγονται για αυτές. Ανάμεσα τους φυσικά βάζω και την μητέρα μου , η οποία μπροστά στην νύφη της δεν λέει κουβέντα αλλά όταν βλέπει εμένα την βαπτίζει κανονικότατα(μεταξύ μας όχι και άδικα).

Γι αυτό μετά από αρκετά μεγάλη και εμπεριστατωμένη μελέτη στο συγκεκριμένο θέμα έχω να προτείνω τα εξής δύο:
Α) οι ελεύθεροι-ες να ψάχνουν για ταίρι έξω από ορφανοτροφεία
Και
Β) οι ήδη παθούντες να διαβάσουν στην Ελληνίδα κάποιες σοφότατες συμβουλές για να απαλλαγούν μια και καλή.
Δεν είχα σκοπό να γράψω ποστ , πόσο μάλλον ποστ για την πρώην παραλίγο πεθερά μου αλλά από νωρίς το απόγευμα κάθομαι οκλαδον στο χαλί και δουλεύω στον υπολογιστή και έχουν μουδιάσει τόσο πολύ τα πόδια μου που δεν τολμώ καν να σηκωθώ.
